Jak zrobić taras na gruncie? Kompletny poradnik krok po kroku

Tarasy na gruncie można podzielić zarówno na rodzaj wykończenia, jak i na technologię która została użyta do wykonania.

Pierwszy sposób montażu to klejenie płytek do wylewki betonowej. Taka technologia, zwana tarasem tradycyjnym, posiada wiele wad, takich jak ryzyko pękania i odspajania się płyt.

Drugi sposób montażu, to układanie płyt lub legarów z deskami na wspornikach, które są ustawiane na płycie betonowej lub ustabilizowanym gruncie. Ta technologia nazywana jest tarasem wentylowanym i to właśnie na tej metodzie skupiamy się w tym artykule.

Technologia tarasu na gruncie jest bardzo prosta i wygodna. Odpowiednie materiały, oraz umiejętności techniczne pozwolą na samodzielne poradzenie sobie z takim wyzwaniem.

Ważny jest dobór odpowiedniego materiału, którym wykończymy taras, mogą być to:

• płyty - ceramiczne, betonowe lub kamienne
• deski - kompozytowe lub drewniane
• inne materiały- np. sztuczna trawa na podkonstrukcji z kraty

Tutaj opisujemy więcej na temat poszczególnych materiałów, ich zalet i wad

Zobacz również: Rodzaje nawierzchni stosowanych na tarasach wentylowanych

Omówimy po kolei różne rodzaje podłoży na których można wykonać taras wentylowany na gruncie.

1. Płyty (np. betonowe płyty chodnikowe)
2. Wylewka betonowa
3. Kostka lub słupki (płyty ażurowe, kostki brukowe, betonowe słupki)

Zarówno drewniany, jak i kompozytowy taras, to najbardziej wymagający taras na gruncie pod względem procesu montażu, ponieważ do jego wykonania potrzebne są specjalistyczne narzędzia, takie jak wyrzynarka czy ukośnica do cięcia desek. Tego rodzaju sprzęty nie są używane w przypadku tarasu z płyt tarasowych.

Zazwyczaj taras na gruncie planowany jest w przydomowych ogrodach, a początkowy teren pod taras wygląda jak na zdjęciu poniżej.

Powierzchnia na której ma powstać kompozytowy taras na gruncie

Budowa tarasu bezpośrednio na glebie lub trawie nie jest dobrym pomysłem, ponieważ nie są to trwałe podłoża, które zapewnią stabilność i trwałości konstrukcji.

Przy pierwszym deszczu grunt mógłby się osunąć a wtedy wszystkie elementy tarasu zostałyby uszkodzone. Dlatego też konieczna jest stabilizacja gruntu, bo to od niego zależy trwałość tarasu. Możesz to wykonać przy pomocy zagęszczanego warstwami kruszywa, np. warstwę żwiru lub podsypkę piaskową która została ubita za pomocą zagęszczarki lub wysypanej suchej cementowej podsypki.

W przypadku tarasów przydomowych, przy wyznaczaniu powierzchni tarasu sugeruj się wysokością podłogi we wnętrzu domu. Równie dobrym wyznacznikiem są drzwi tarasowe, a dokładnie wysokość ich progu. W skład wysokości tarasu na gruncie zalicza się: grubość desek tarasowych (zarówno desek drewnianych jaki i kompozytowych), grubość legarów oraz wysokość wsporników tarasowych. Należy również doliczyć wykonanie podbudowy, czy to z betonowej płyty, kostki brukowej czy innego stabilnego podłoża.

Jeśli grunt jest zbyt wysoko należy rozważyć usunięcie wierzchniej warstwy humusu, lub chociażby zebranie jego wierzchniej części - darń. Minimalną wysokością do montażu tarasu jest ok. 10 cm- poniżej tej wysokości miejsca na system wentylowany może być za mało, aby zmieścić wszystkie wymienione wyżej warstwy.

Idealną wysokością wolnej przestrzeni to 20 cm- 30 cm, która pozwoli na swobodne wykonanie nawierzchni tarasu ze wspornikami.

Kolejnym krokiem jest ułożenie w odpowiednich odstępach elementów stabilizujących, mogą być to kostki brukowe, bloczki betonowe, płyty chodnikowe, płyty ażurowe czy chociażby betonowe krawężniki kładzione na płasko.

Kiedy nasze podłoże jest stabilne, a konstrukcja tarasu będzie równomiernie opierała się na użytych elementach, możemy przystąpić do dalszego montażu - rozstawu elementów poziomujących.

W tym celu na na elementach stabilizujących układamy regulowane wsporniki tarasowe. Od razu odpowiednio je poziomujemy aby zachować należyty spadek powierzchni oraz wyrównać spadek podłoża. Do wypoziomowanych wsporników tarasowych mocujemy legary aluminiowe, drewniane lub z kompozytu. Przykręcamy je do specjalnych adapterów.

Kolejnym i ostatnim krokiem jest ułożenie nawierzchni tarasu, czyli użytkowej powierzchni tarasu- desek drewnianych lub kompozytowych.

Montaż tarasu należy przeprowadzić należy zgodnie ze sztuką budowlaną, a jego poprawność w dużej mierze zależy od poprawności ustawień poziomu wsporników i legarów. Warto ponownie sprawdzić elementy konstrukcji. W przypadku wcześniejszego ich naruszenia mamy jeszcze szansę wyrównać poziomy bez demontażu oraz uchronić deski tarasowe.

Deski montujemy zgodnie z instrukcją producenta (warto pobrać ją wcześniej z serwisu producenta lub poprosić o wydanie podczas zakupu).

Teraz pozostała nam do wykonania najbardziej czasochłonna praca, czyli finalna kosmetyka tarasu.

Przystępujemy do montażu dodatkowych akcesoriów - mogą być to listwy maskujące, kątowniki, zaślepki do desek w miejscu przekroju i tym podobne materiały. Z ich pomocą estetycznie wykończymy taras na gruncie.

Pomocny filmik znajdziesz tutaj: film instruktażowy pokazuje jak zrobić wentylowany taras drewniany. Znajdziesz tam informacje jakich materiałów możesz potrzebować, co warto zakupić wcześniej oraz na co zwrócić uwagę podczas wykonywania konstrukcji.

Wybór wylewki betonowej pozwala nam na budowę tarasu na płycie i rozstaw wsporników w dowolnym rozstawie. Na płycie tarasu układamy wsporniki w zależności od rozmiaru płyt. Możemy użyć różnego rodzaju płyt np. płytki ceramiczne, betonowe płyty dekoracyjne lub kamienne płyty.

Przed rozpoczęciem ustawiania wsporników, należy oczyścić płytę tarasu (wylewkę). Aby odpowiednio dobrać wsporniki, należy znać wysokość tarasu, czyli zmierzyć odległość od wylewki betonowej do wysokości na której planujemy wykończoną nawierzchnię tarasu (najczęściej do wysokości progu drzwi). Od niej należy odjąć grubość płytek (naturalny kamień a płyty betonowe będą znacznie różnić się grubością od płyt gresowych).

Minimalna wysokość dla tego typu tarasu to 3 cm, jeśli stosujemy 2 cm płytę ceramiczną (najniższy wspornik regulowany posiada wysokość od 10 do 17 mm).

Wsporniki poziomujące ustawiono w taki sposób aby po ułożeniu na nich płyt ceramicznych wyrównać ich poziom z wewnętrzną posadzką.

Wykonanie nawierzchni tarasu- montaż płyt na wspornikach.

W tym przypadku na warstwę wykończeniową zostały duże płyty ceramiczne, większe niż standardowe 60x60.

A teraz wystarczy tylko urządzić taras do naszych potrzeb.

Przedstawiamy przykład na podstawie remontu tarasu. Wcześniej wykonany taras w technice tradycyjnej po paru latach wyglądał jak poniżej- zmurszałe drewniane deski, ściany domu narażone na wilgoć, z widocznymi uszkodzeniami mechanicznymi.

Stara, zniszczona nawierzchnia tarasu na gruncie wykonana z drewna, została zdemontowana, aby zrobić taras na gruncie, który będzie wytrzymały na wilgoć i warunki atmosferyczne. Płyta betonowa została oczyszczona.

Po oczyszczeniu płyty betonowej zostały ustawione na niej wsporniki w odległości co 40-50 cm. Na nich ułożono legary, które później zostały przykryte ostateczną warstwą wykańczającą - egzotycznymi deskami drewnianymi.

Tutaj już widać jak taras na gruncie wygląda po remoncie:

Taras na gruncie na tak dużej powierzchni musi zostać wykonany w odpowiednich warstwach, tak aby woda opadowa była odpowiednio odprowadzana.

Architekci zdecydowali się na zastosowanie rozwiązania ze żwirem. To on ma spełniać warstwę drenażową. Jest to bardzo popularne rozwiązanie kumulowania i wolnego rozprowadzania wody z tarasów. Jednak ze względu na swoją strukturę nie nadaje się do stabilnego postawienia na nim plastikowego wspornika tarasowego.

Podłoże należy usztywnić bloczkiem betonowym posadowionym na płycie betonowej i dopiero na przygotowanym podłożu ustawić wspornik tarasowy, legary i deski.

Następnie na konstrukcji z legarów i wsporników układane są deski tarasowe.

Pamiętajmy, że jeśli chodzi o wykończenie, możliwości jest wiele- taras można wykonać zarówno z płyt betonowych, ceramicznych, kamiennych ale również z desek kompozytowych i drewnianych na legarach kompozytowych, aluminiowych lub drewnianych.